Illas Cies

PARQUE NACIONAL MARÍTIMO TERRESTRE DAS  ILLAS ATLÁNTICAS

"ILLAS CÍES"

As Illas Cíes no centro das Rías Baixas, foron declaradas coas de Ons, Sálvora e Cortegada, Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas. O arquipélago componse das illas de Monteagudo, Faro e San Martiño, combina tranquilas praias, agrestes cantís e grandes piñeirais. Acubilla unha das maiores colonias de aves mariñas do continente e a súa flora componse de especies protexidas, propias de zonas de cantís e dunas. Cangas ven de reivindicar baseándose no seu pasado histórico as Illas Cíes coma parte do seu territorio municipal.
É posible acceder a elas nos barcos que zarpan regularmente do noso porto e coñecer in situ este precioso lugar. A empresa que fai o servicio é “Naviera Mar de Ons”. A tempada regular de visitas é de xuño a setembro, aínda que se o tempo é bo, é posible telefonar á empresa para contratar unha visita organizada.

As illas Cíes son como tres preciosas perlas, un delicioso enclave paradisíaco en pleno corazón das Rías Baixas. As súas impresionantes moles graníticas veñen a se-lo eterno gardián, que durante millóns de anos ten resgardado á ría de Vigo das olas embravecidas do Océano Atlántico. Pero ademáis de prodixioso rompeondas natural, este archipiélago ten as súas costas unha longa Historia de séculos, que forxaron gran parte da súa lenda.

Moitos eruditos quixeron ver nelas as míticas Illas Karistérides, a onde gregos e fenicios terían arribado hai miles de anos, para obter o apreciado estaño procedente dos ricos xacementos galegos. Máis tarde, árabes e viquingos visitáronas asiduamente, utilizándoas como refuxio seguro para saquea-las nosas costas. Dende o S. XVI, foron os piratas ingleses, franceses ou holandeses quen tomaron o relevo. O propio Francis Drake, o máis famoso corsario de tódolos tempos, desembarcou nelas parte das súas tropas para arrasa-lo mosteiro benedictino de San Estevo. I en 1617, fondeou fronte ás súas costas unha expedición turca, tristemente célebre, que días máis tarde habería de asaltar e destrui-la nosa vila. Naquela época, as Cíes dependían xurisdiccionalmente de Cangas, e aínda a fins do S. XIX e comenzos do S. XX, cando éstas xa tiñan pasado a depender administrativamente do concello de Vigo, foron repobladas por numerosos veciños procedentes do noso térmo municipal e de outros lugares do Morrazo.

Hoxe en día, Cangas segue sendo a terra firme máis próxima a estas illas de ensoño. É por isto que dende Cabo Home ou dende o Monte do Facho, podemos admirar en toda a súa plenitude a beleza salvaxe dos seus enormes promontorios rocosos. Pero tamén é posible acceder a elas nos barcos que saen regularmente do noso porto, ó longo de todo o verán, e coñecer “in situ” este precioso paraxe declarado Parque Nacional das Illas Atlánticas.

O arquipélago das Cíes está composto pola illa de Monteagudo, que é a de maior tamaño, a del Faro e a illa de San Martiño, ocupando en total unha superficie de 434 hectáreas. O seu valor paisaxístico é impresionante, pero non é menor o seu interese como importantísima reserva biolóxica e xeolóxica. Ante todo, alberga unha das maiores colonias de aves mariñas do continente. Das especies nidificantes, as máis abundantes son a gaivota pati-amarela e a gaivota arxéntea, mentras o cormorán moñudo conta coa concentración máis nutrida de todo o sudoeste europeo. Constitúe ademáis un dos últimos lugares da Península Ibérica onde se pode contemplar, todavía, o arao común. En canto ás invernantes, ou de paso, hai que citar ó colimbo ártico, a pardela pichoneta, o alcatraz e o cormorán grande. Polo que respecta á flora, destacan a "armeria pugens” e a camariña. A “corema album” moi abundante en outros tempos, atópase hoxe ameazada, polo que é obxeto de especial protección.

Pero as Cíes dispoñen tamén de auténticas praias de bandeira, de calidade insuperable. Dúas das illas están unidas de forma natural pola fermosísima cuncha de Rodas, que separa á súa vez do mar ó coñecido como “Lago dos Nenos”. Outros preciosos areais de finísima area son, entre outros, os de Figueiras e San Martiño. O resto da costa, moi escarpada, asombra ó visitante polos seus poderosos e abruptos cantís, que se alzan dende o mar hata alcanzar os 197 metros no Alto de Cíes, de excepcionais vistas. A furia das ondas, na súa parte occidental, foi erosionando o litoral ata crear asombrosos buratos coñecidos como “furnas” ou “covas””, algunhas moi coñecidas, como a “Furna dos Cabalos” ou a “Furna do Inferno”. Nas proximidades do Monte Faro, chámanos poderosamente a atención “A Campana”, un penedo admirablemente furado pola forza combinada do mar e o vento. Moi preto de aquí, acercándonos ás rochas impenitentemente golpeadas polo bravo Océano, chegaremos o observatorio de aves, un lugar sen dúbeda privilexiado para deleitarnos con toda a belleza agreste e indómita das illas Cíes.