|
|
 Os
turcos destrúen a Vila de Cangas
En 1617, tiveron lugar os feitos máis dramáticos que
coñeceu Cangas ó longo da súa dilatada Historia. Un 4 de
decembro, os habitantes da ría de Vigo vían espantados
como once navíos corsarios turco-berberiscos fondeaban
nas illas Cíes. Os seus propósitos non podían ser máis
sanguinolentos: causa-la maior desfeita posible nas
posesións da Coroa Española, e practica-la rapiña e a
pillaxe.
Aínda trataron novamente os piratas de apoderarse de
Vigo, infructuosamente, antes de dirixir as súas proas
contra Cangas, que daquela era unha humilde vila de
pescadores, totalmente desprotexida. A escasísima
milicia non dispuña de recinto fortificado algún no que
resistir, nin tampouco de artillería. A primeiras horas
da mañá, tras un intenso bombardeo, uns 1.000 homes
desembarcaron en Rodeira e na Punta de Balea, ante as
aterrorizadas xentes do lugar. Ás minguadas tropas
uníronse numerosos veciños mal armados, protagonizando
unha loita desesperada, en abrumadora inferioridade
numérica. O maior heroísmo daqueles homes e mulleres
estivo en que foi o sentido da honra o que lles impedíu
abandona-los seus fogares ante o invasor, pois en tales
condicións era impensable a victoria.
Ás poucas horas, os que conseguiron fuxir ós montes
cercanos puideron contemplar un espectáculo arrepiante:
a vila ardía polos catro costados, incluída a Colexiata
e o Hospital, e ducias de cadáveres sementaban as rúas.
Aínda se dedicaron os turcos a saquea-los arredores
durante tres días (nos que queimaron tamén a igrexa de
Darbo) antes de desaparecer co seu rastro de morte. Con
eles levaron un farturento botín, pero tamén a deceas de
persoas cara o cativerio de Alxer.
O pobo de Cangas tardou moito tempo en recuperarse
daquel desastre. A súa poboación quedou dezmada; a súa
economía, estragada. Un novo azoute, a fame, cebouse cos
máis desfavorecidos, o que se vería agravado polas malas
colleitas durante os anos vindeiros.
Aqueles terribles sucesos deixaron na memoria colectiva
de Cangas fondas cicatrices de dor e de medo, que ó
final quedaron inmortalizadas pola tradición oral. É o
caso dun famoso poema anónimo da época, que nos di nunha
das súas estrofas:
"…Viñeron os mouros arrenegados,
lá de moi lonxe, lonxe, lonxe.
Todo arrasaron e estaba el
Ala para moi lonxe, lonxe, lonxe,
¡Quen fora galgo,
quen fora paxaro,
quen fora vento!
|
